Մարկոս 9․14-29 Ուրբաթ | Մայիս 22
Հավատում եմ, Տե՛ր, օգնի՛ր իմ անհավատությանը։ Մարկ․ 9․24
ՊԱՅՔԱՐ ԿԱՍԿԱԾՆԵՐԻ ԴԵՄ
«Եթե չափազանց երկար կասկածեք, կարող եք սկսել մտածել, որ ելք չկա», - ասում էր Սքոթը։ Կասկածները խոր արմատներ են գցում և աստիճանաբար դառնում մեր կյանքի մի մասը։ Բայց դրանք չպետք է որոշեն ո՛չ մեր հավատքը, ո՛չ էլ մեր ապագան։
Այս մտայնությամբ Սքոթը որոշեց կենտրոնանալ այն բանի վրա, թե ով է Աստված իրականում։ Ահա թե ինչ եզրահանգման եկավ նա. «Կենդանի Աստվածը Փրկիչն ու Ազատարարն է, որը գալիս է և կոտրում մեր սպասումների սահմանները։ Նա Աստված է, ով տապալում է փարավոններին, բաժանում ծովերը և ցնցում երկիրը։ Նա Աստված է, Ով զոհաբերեց Իր Որդուն և բացեց գերեզմանները»։
Մարկոսի Ավետարանում մի հուսահատ հայր եկավ Հիսուսի մոտ։ Տարիներ շարունակ տառապելով՝ նա կորցրել էր իր դիվահար որդուն բուժելու հույսը (Մարկ․ 9․21-22)։ «Եթե կարող ես մի բան անել, գթա՛ մեզ և օգնի՛ր», - ասաց նա (հ. 22)։ Հիսուսը պատասխանեց. «Եթե կարող ես հավատալ. հավատացողի համար ամեն ինչ հնարավոր է» (հ. 23)։ «Տղայի հայրն աղաղակեց ու արտասուքով ասաց. «Հավատում եմ, Տե՛ր, օգնի՛ր իմ անհավատությանը» (հ. 24)։ Հայրն անկեղծորեն խոստովանեց իր կասկածները, բայց միևնույնն է, վստահեց Հիսուսին։ Այդ ժամանակ նա տեսավ, թե ինչպես է Տերը փոփոխություն բերում և վերականգնում իր կորցրած հույսը (հ. 25-27)։
Գուցե մենք նույնպես կասկածներ ունենք։ Մեր կասկածների հետևում տարիների պայքար է, իսկ հոգում՝ անարժանության զգացում։ Մեր հավատքը, որքան էլ թույլ ու տատանվող լինի, վստահենք Քրիստոսին։ Նա մոտ է և պատրաստ է տալ այն, ինչ մեզ իսկապես անհրաժեշտ է։
Ի՞նչ կասկածներ ունենք այսօր։ Ինչպե՞ս են Քրիստոսի բնավորության և Նրա օգնելու պատրաստակամության մասին խորհրդածություններն ազդում մեր վախերի վրա։
Աղոթք – Տե՛ր, շնորհակալ եմ, որ ընդունեցիր ինձ այնպիսին, ինչպիսին կամ։
Օգնի՛ր իմ անհավատության մեջ, որպեսզի վստահեմ ու հավատամ Քեզ։ Ամեն։
Աստվածաշունչը մեկ տարում | Ա Մնացորդաց 16-18, Հովհաննես 7.28-53