Ա Կորնթացիներին 11.23-26                                                                 Հինգշաբթի   |   Ապրիլ 2

Այս բաժակը նոր ուխտն է իմ արյունով. քանի անգամ որ խմեք, այս արե՛ք իմ հիշատակի համար: Ա Կորնթ․ 11․25

ԸՆԹՐԻՔ ԵՎ ՀՈԳԱՏԱՐՈՒԹՅՈՒՆ

Երբ կոտրեցի ուսս, ընկերս՝ Ռիկը, անսպասելիորեն ինձ ուղարկեց սառեցված ապուրների տուփ և մի գեղեցիկ արծաթե շերեփ։ Նվերը խորապես հուզեց ինձ, և ես մինչ այժմ պահում եմ գդալը՝ որպես հիշատակ։ Ցավոք, Ռիկը վաղաժամ հեռացավ այս աշխարհից, բայց նրա հոգատարությունը շարունակում է ինձ հիշեցնել Աստծո սիրո մասին։ Ամեն անգամ, երբ նայում եմ շերեփին, շնորհակալություն եմ հայտնում Աստծուն Նրա բարության համար, որը հայտնեց իմ ընկերոջ միջոցով։

Տեր Հիսուսը մեզ տվեց մի տեսանելի պարգև՝ Տիրոջ ընթրիքը, որպեսզի մենք հիշենք Նրա անվերապահ սերը (Ղուկ․ 22․19): Պողոս առաքյալը հիշեցրեց կորնթացիներին, թե ինչպես Փրկիչը հացը կտրեց ու ասաց. «Այս է իմ մարմինը, որ ձեզ համար է. այս արե՛ք իմ հիշատակի համար» (Ա Կորնթ․ 11․24): Ապա Նա վերցրեց բաժակը և ավելացրեց. «Այս բաժակը նոր ուխտն է իմ արյունով. քանի անգամ որ խմեք, այս արե՛ք իմ հիշատակի համար» (հ․ 25):

Ամեն անգամ, երբ մենք ընդունում ենք հացն ու գինին, հիշեցնում ենք մեզ Աստծո սիրո մասին։ Ռիկն իր սերը հայտնեց հոգատարության միջոցով, և արծաթագույն շերեփը հիշեցնում է ինձ նրա մասին։ Իսկ Քրիստոսը ցույց տվեց Իր սերը՝ զոհաբերելով Իր կյանքը խաչի վրա, և Ընթրիքը Նրա անվերապահ սիրո մասին հիշեցումն է։

Որքա՞ն հաճախ ենք մոտենում հաղորդության սեղանին։ Ի՞նչ է փոխում դա մեր մեջ:

Աղոթք – Տե՛ր, շնորհակալ եմ Քո սիրո համար, շնորհակալ եմ, որ թողեցիր տեսանելի հիշեցում դրա մասին։ Ամեն:

Աստվածաշունչը մեկ տարում      |      Ղևտական 16-18, Ղուկաս 7. 1-30